Ποτάμι

Οντότητες,

Σκλάβοι του χρόνου και του χώρου, με μικρές ζωές και φτηνά συναισθήματα, τυφλοί μπροστά στο φως της αληθειας, τυφλοί και φοβισμένοι να αποδεχτούν το τέλος τους, ανήμποροι να εκτιμήσουν την αξια τους, σπάταλοι και αδιάφοροι, ψεύτες και υποκριτές, δαίμονες και άγγελοι.

Αυτοί είναι το ανθρώπινο είδος, πλάσματα που ζούνε κατά μέσω ορο 60-80 χρονια και κατοικούνε σε ένα όμορφο μικρό πλανήτη που έχουν ονομάσει γη.
Την περίοδο αυτήν ασχολούνται κύριος με το να εκμεταλλεύονται ο ένας των άλλον ικανοποιώντας διαφορες φυσικές και τεχνίτες τους ανάγκες και επιθυμίες.

Το μέλλον τους αβέβαιο, στηριγμένο σε ξύλινες κολόνες απειλή με φωτιά και κατάρρευση, κάθε μέρα που περνα κάθε λεπτό που περνα δε παύουν να δημιουργούν και να καταστρέφουν, να προκαλούν ηδονή και τρόμο να πεθαίνουν και να γεννιούνται.

Άραγε θα καταλάβουν τα μικρά αυτά πλασματάκια ποσο μονα είναι σε τούτο το κενό?

Επειδή αφαιρέθηκα πολύ με το παραπάνω κείμενο, στην εικόνα που δίνω θέλω να τονίσω με το κοκκινωπό χρώμα της τον θάνατο και τον πόνο, το κενό του κόσμου και την πολύ μικρή μας ευκαιρία να κάνουμε την διαφορα η να αποδεχτούμε την μοίρα μας και να χαθούμε.

[asianos]

Το να πιστεύουμε ότι είμαστε μόνοι σε αυτό το αχανές σύμπαν όπου τα αστέρια του είαι περισσότερα απότι οι κόκοι της άμμου πάνω στη Γη ,και οι πλανήτες γύρω από αυτά ακόμα περισσότεροι ,είναι εγωιστικό.
Η απόδειξη ζωής σε άλλον πλανήτη και ταυτόχρονα απόδειξη ότι η ζωή βρίσκεται σε αυθονία σε όλο το σύμπαν είναι πολύ κοντά..υπομονή!

Βέβαια αυτό δεν ανερεί αυτά που περιγράφεις ,ίσα ίσα τα ενισχύει...

Τι πρέπει να έχει ένα έρημο πουλί;
Πρώτο, πετά το πιο ψηλό σημείο.
Δεύτερο, δεν το νοιάζει η συντροφιά,
ακόμη κι από τα αδέρφια του.
Τρίτο, γυρνά πάντα το ράμφος του κατά τους ουρανούς.
Τέταρτο, δεν έχει ένα χρώμα ορισμένο.
Πέμπτο, κελαϊδά πολύ απαλά.